• slider1.jpg
  • slider2.jpg
  • slider3.jpg

Impressie van de jubileumwandeling van Leerdam naar Gorinchem

 

Impressie van de jubileumwandeling Leerdam- Gorinchem op 11 oktober 2014

Als ik aankom op het perron van Gorinchem staat een aantal wandelaars al te wachten. Rien, onze reisleider van vandaag, vertelt me, dat de pont bij Spijk niet vaart en we dus een alternatieve route lopen. We gaan met de trein naar Leerdam en daar start de alternatieve route.

Na een drukke weg volgt een mooie kade: de Donkere kade genaamd. Onderweg staan we even stil bij een lakenvelder met haar kalf. Helaas is het kalf niet helemaal “gelukt”: het heeft een bruine vlek op het witte middendeel.

Even later komen we bij de Culemborgse Vliet. Dit water is de grens tussen Zuid-Holland en Gelderland en gegraven om de wateroverlast aan de Gelderse kant te beperken. In vroeger eeuwen vochten Zuid-Hollanders en Geldersen om het water, nu werken Zuid-Hollands en Gelders landschap vreedzaam samen aan natuurontwikkeling en Te Voet aan onverharde paden in dit gebied!

We steken de Vliet in twee keer over met 15 mensen, hoewel aan de overkant staat, dat er maar 4 personen over mogen per keer… We pauzeren even en er ontstaat een gesprek over de voordelen van zo’n trekpontje: je kunt er altijd mee over het water. “Behalve als er ijs ligt,” oppert iemand. “Dan loop je toch over het ijs”, zegt een ander nuchter. Dat doet me denken aan de Hollandse waterlinies, opgeworpen om de vijand tegen te houden. Maar toen er ijs lag, konden de Franse soldaten zo doorlopen helaas! De Nieuwe Hollandse waterlinie heeft eigenlijk nooit gewerkt als verdedigingslinie. In de Tweede wereldoorlog was de waterlinie geen goede verdediging meer. Restanten van de waterlinies zien we nog onderweg: forten en bunkers. Als erfgoed blijft de waterlinie interessant.

We komen langs het oude en het nieuwe gemaal van De Horn. In het oude gemaal zijn nu glaskunstenaars gevestigd, die vanuit Leerdam, de glasstad, hier neergestreken zijn.

We volgen een smal pad onder aan de dijk. Een van ons heeft blote benen en trotseert dapper de brandnetels op het smalle pad! Fort Asperen verrast ons aangenaam: de taveerne blijkt open en we genieten van de koffie, aangeboden door het jubilerende Te Voet!

Helaas begint het te regenen, maar de wandelaars van te Voet zijn er op voorbereid: paraplu’s worden opgestoken, de hoezen gaan over de rugzakken en de regenkleding wordt aangetrokken: regencape, regenbroek, regenjack: lopen maar!

In Asperen wijst Rien op het grasveld tussen de rijen huisjes: dat was vroeger de binnenhaven van Asperen.

Onderaan de stadsmuur van Asperen lopen we onverhard verder geheel volgens het ideaal van Te Voet.

Grasdijken en verharde paden wisselen elkaar af tot aan de bierbrouwerij in Heukelum, nadat we de leugenbank zijn gepasseerd.

Blij dat we even kunnen opdrogen, nemen we plaats aan twee lange tafels. De brouwer begint enthousiast over de biertjes die we zullen gaan proeven, eerst een eigenwijze en dan.. maar Rien grijpt in: dat gaat niet door: één biertje mag, maar twee gaat te ver, er moet nog gelopen worden! Het blijkt, dat de brouwer ons verwart met een andere groep en vooruit, koffie of thee mag ook! Nadat we opgedroogd zijn, stappen we dapper weer de regen in: de enkele bui, die ons voorspeld was, houdt nog steeds aan… We lopen langs fruitbomen, oude op stam langs de dijk en lage in de boomgaarden, maar de afgevallen appeltje s worden niet opgeraapt door ons, het weer lokt niet aan tot aangenaam verpozen, dus het onverharde ommetje door het Lingebos laat Rien ook maar zitten… Wel vertelt hij ons in de Kroonwaard, dat het slib uit de Linge in de plas gedumpt zal worden en dat we over 5 jaar weer in de mooie Kroonwaard kunnen lopen. 

Hoewel het in het westen opklaart, lopen we nog steeds in de regen. Echt herfst: de bladeren dwarrelen naar beneden, het regent en het wordt nevelig in de verte. We lopen op asfalt en de Molenweg is lang… helaas is het graspad helemaal overgroeid, dus we blijven op de weg.

  

          Blokkade van het Nieuwe Hollandse Waterliniepad: niet meer gemaaid...

Gelukkig is het laatste stuk weer leuk onverhard tussen de bosjes door en dan is er de bushalte. De bus brengt ons gratis naar Gorinchem, want het systeem ligt er uit, aldus de chauffeuse. Bij het station bedanken we Rien voor de goede reisleiding en (ondanks de regen) de fraaie wandeling van zo’n 20 km: als het voetveer bij Spijk niet vaart*, een goed alternatief!

Lia Trimp

 

*Voor de oorspronkelijke wandeling: zie het jubileumnummer van Te Voet, blz. 12. Check van te voren of het voetveer vaart!